Henk en Hanke: liever nu samen kiezen, dan er straks alleen voor staan

“Het is hier prachtig,” vertelt Henk over de woning waar hij en zijn vrouw Hanke nog altijd met veel plezier wonen. Een royaal vrijstaand huis op een perceel van 800 vierkante meter, in het gezellige Diepenheim. “We wonen hier al bijna vijftig jaar,” vult Hanke aan. Toch nemen ze afscheid van hun vertrouwde plek. Niet omdat het moet, maar omdat ze samen vooruitdenken.

Al in 2018 begonnen Henk en Hanke na te denken over later. Tijdens coronatijd lieten ze een aanbouw maken met een slaapkamer, badkamer en toilet op de begane grond. Alles gelijkvloers en ruim opgezet, zodat je er ook met een rolstoel of tillift kunt manoeuvreren. “We wilden namelijk graag zo lang mogelijk in onze eigen woning blijven wonen,” vertelt Henk.

Kort nadat de aanbouw klaar was, werd Hanke ernstig ziek. “Toen waren we zó blij dat we niet meer naar boven hoefden,” vertelt Henk. Vorig jaar viel hij zelf van de trap toen hij iets van boven wilde pakken. Hun dochter wilde graag helpen, maar woont in Denekamp. “We merkten dat de afstand tussen Diepenheim en Denekamp eigenlijk te groot is om regelmatig mantelzorg te verlenen,” aldus Henk.

In dezelfde periode werden ook vrienden één voor één ziek. Die gebeurtenissen maakten Henk en Hanke bewust van hun eigen kwetsbaarheid. “We beseften steeds meer dat onze situatie ook anders kan lopen, en dat herstellen niet altijd vanzelfsprekend is. Toen dachten we: misschien moeten dichter bij onze dochter gaan wonen. Als we haar hulp nodig hebben, is ze zo bij ons,” vertelt Henk.

Hun dochter dacht meteen mee en startte de zoektocht naar een geschikte woning. Zo kwam ze uit bij een kleinschalig nieuwbouwproject met zes seniorenwoningen: Hof van Kappel, aan de rand van Denekamp. Hun nieuwe woning wordt gelijkvloers en een stuk kleiner. Ook het perceel is kleiner, maar dat vinden ze prima: “Onze grote tuin is mooi, maar ook veel werk. Vroeger deden we al het onderhoud in één dag. Nu hebben we twee dagen nodig en moeten we tussendoor uitrusten,” vertelt Hanke.

Straks wonen hun dochter en schoonzoon op tien minuten lopen of vijf minuten fietsen. Dat gaf voor Henk en Hanke de doorslag: “We laten iets groots en moois achter, maar we krijgen er iets voor terug, dat past bij de toekomst. En dat vlak bij onze dochter. Dat heeft voor ons enorme meerwaarde,” vertelt Henk.

Niet wachten tot het te laat is
Henk en Hanke merken dat leeftijdsgenoten nog niet graag vooruitkijken. “We horen vaak: ‘Ach, dat zien we later wel’ of: ‘Het zal mijn tijd wel duren.’ Maar later kan zomaar morgen zijn,” zegt Henk.

Het echtpaar begrijpt dat het lastig kan zijn, maar wil ouderen toch meegeven om op tijd na te denken over wat er misschien komt. “Dit soort beslissingen neem je niet in één keer. Je groeit er langzaam naartoe. Maar als je wacht tot het echt niet meer gaat, ben je vaak te laat. Dan heb je de energie niet meer of staat je hoofd er niet meer naar,” aldus Henk.

Samen de stap zetten
Henk en Hanke zijn dankbaar dat ze deze stap samen kunnen zetten. “Er moeten tekeningen bekeken worden, keuzes gemaakt worden over indeling, kleuren en afwerking. Bijna elke dag belt de aannemer: ‘Hoe wilt u dit? Hoe doen we dat?’ Dan is het zó fijn dat je niet alleen hoeft te beslissen,” vertelt Henk. “Je vult elkaar aan, je denkt samen na, maakt samen keuzes … Als je dat alleen moet doen, is het veel zwaarder,” vult Hanke aan.” “En als één van ons straks overblijft, voelt het veel fijner dat we alles samen hebben uitgezocht. Dat je samen de gordijnen en het behang hebt gekozen,” vertelt Henk.

Hun nieuwe huis wordt naar verwachting komende zomer opgeleverd. Haast hebben ze niet. “Zoals we nu zijn, kunnen we hier nog jaren wonen. Maar we weten ook dat het niet altijd zo zal blijven. En dan zijn we liever voorbereid,” besluit Henk.